تَبْتَغُونَ عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا - يعنى : و أنتم تبتغون . عرض اينجا گوسفندان مرداس است كه اسامه براند . فَعِنْدَ اللَّهِ مَغانِمُ كَثِيرَةٌ - اين مغانم هم غنيمتهاى دنيوى است كه از كافران با مسلمانان افتد ، و هم ثواب آن جهانى ، يعنى نعيم بهشت باقى ، و ملك جاودانى . از ابن عباس روايت كنند كه گفت : حرّم اللَّه على المؤمنين أن يقولوا لمن شهد أن لا إله الّا اللَّه ، لست مؤمنا ، كما حرّم عليهم الميتة ، فهو آمن على حاله و دمه ، فلا تردّوا عليه قوله . كَذلِكَ كُنْتُمْ مِنْ قَبْلُ فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْكُمْ - اين حجت است بر قدريان كه اللَّه تعالى منت نهاد بر مؤمنان از ميان خلق به آن توفيق كه ايشان را داد ، تا ايمان آوردند ، و راه هدى يافتند . و اگر چنان بودى كه قدريان گفتند كه : اللَّه تعالى همه خلق را از بهر ايمان آفريد ، پس چه معنى دارد اختصاص ايشان بمنّت از ميان خلق ؟ چون خلق همه يكسان باشند ، در همه معانى ، تخصيص توفيق و منّت نباشد . لا بلكه اين تخصيص هست ، كه ربّ العزّة گفت : فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْكُمْ - منت نهاد اللَّه بر شما كه از ميان خلق شما را برگزيد ، و توفيق داد شما را تا ايمان آورديد ، و راه حق يافتيد . لا يَسْتَوِي الْقاعِدُونَ - اين آيت در فضل مجاهدان است ، و افزونى درجات ايشان بر درجات ديگر مسلمانان . و قعود درين آيت تخلف است از جهاد ، چنان كه جايى ديگر گفت : وَ قِيلَ اقْعُدُوا ، فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ ، ذَرْنا نَكُنْ مَعَ الْقاعِدِينَ ، وَ قَعَدَ الَّذِينَ كَذَبُوا اللَّهَ وَ رَسُولَهُ . اين همه تخلّف است از جهاد ، نه قعود حقيقى است بر عجز . چون اين آيت آمد ، عبد اللَّه بن ام مكتوم بن عمرو مؤذن مصطفى ( ص ) و عبد اللَّه بن جحش و هر دو نابينا بودند گفتند : يا رسول اللَّه ربّ العزّة فضل مجاهدان بر قاعدان مىنهد ، و بندگان را بجهاد ميفرمايد ، و حال ما اينست كه مىبينى و ميدانى ،