در آثار بيارند كه يكى از فرزندان عباس نام وى ابو جعفر از بنى مروان بگريخت كه قصد وى ميكردند ، باعرابى فرود آمد ، و روزگارى در توارى با آن اعرابى بماند . پس كه اعرابى بيامد ، وى را گفت : اگر شنوى كه خلافت ما را راست شد و بر ما قرار گرفت قصد حضرت ما كن تا با تو نيكويى كنيم . اعرابى بعد از روزگارى بيامد به حضرت او ، و خلافت بر وى راست شده و از وى طلب معيشت كرد ابو جعفر گفت : من ترا چيزى بياموزم اگر بكاردارى پيش از يك سال اللَّه ترا مستغنى گرداند . اعرابى گفت آن چيست ؟ گفت هر روز هزار بار استغفار كن . و عيال خود را همچنين بفرماى تا هزار بار استغفار كند . اعرابى رفت و وصيت امير المؤمنين بر كار گرفت ، نه بسى بر آمد كه بمال دفين در افتاد ، عاملان امير المؤمنين از وى خمس خواستند برخاست و به حضرت خلافت باز آمد و گفت : يا امير المؤمنين ! من وصيت تو بر كار گرفتم ، و بمال فراوان دفين در افتادم ، اكنون عاملان تو خمس ميخواهند ، امير المؤمنين گفت : مال چند باشد ؟ گفت سى و شش هزار درهم - امير المؤمنين ساعتى سر در پيش افگند ، آن گه گفت يا اعرابى رو كه آن مال همه آن تو است ، و كس را نيست كه از تو خمس خواهد . پس آن گه از ابو جعفر پرسيدند كه اين از كجا گفتى ؟ گفت از قول خداوند عز و جل اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً الى قوله وَ يَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهاراً ميگويد استغفار كنيد تا روزى شما فراخ و روان شود ، مصطفى ص گفت « رأس الاستغفار كل يوم الف مرة » دانستم كه هر كه به حكم اين خبر و بر وفق اين آيت استغفار كند روزى وى فراخ شود ، كه اللَّه تعالى و عدهء خود خلاف نكند . « وَ الْمُسْتَغْفِرِينَ بِالْأَسْحارِ » جعفر بن محمد ع گفت : « من صلى من الليل ثم استغفر فى آخره سبعين مرة كتب من المستغفرين بالاسحار » - ابن عمر نماز شب كردى - تا بوقت سحر و بعد از سحر استغفار كردى تا بوقت صبح . و اين تخصيص بوقت سحر به آنست كه عبادت در آن وقت بر تن دشوارتر بود و وقت صافىتر