النوبة الثالثة قوله تعالى : وَ اللَّاتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِكُمْ الآية - كردگار نهان دان ، خداوند مهربان ، و بخشاينده بر همگنان ، درين آيت خبر داد از رحمت و فضل خود بر بندگان ، و اسبال ستر خويش بر عيب ايشان ، تا همه خود داند فعل بد ايشان ، و آب رويشان نبرد نزديك خلقان . هر چند رهى شوخ‌تر ، وى جلّ جلاله كريم‌تر ، هر چند رهى گيرنده‌تر ، اللَّه او را باز خواننده‌تر . روى فى بعض الكتب المنزلة : « عبدى ! انت العوّاد الى الذّنوب ، و انا العوّاد الى المغفرة ، لتعلم أنا أنا و انت انت » . داود ( ع ) زبور خواندى ، هر گه كه بآيتى رسيدى كه در آن ذكر گناهكاران بودى گفتى : اللّهمّ لا تغفر للخطّائين ! ملكا بر گنه‌كاران رحمت مكن ، و تقدير انگشت تهديد در وى ميگزيد كه : اى داود ! باش تا ترا كار افتد ، آن گه ازين گفته استغفار كنى ! پس چون آن واقعه بيفتاد ، و آن تير تقدير در حلق او نشست در خاك ندم مىغلطيد و ميگفت : « ربّ اغفر لى » ، و تقدير ميگفت : اى داود نه تو ميگفتى كه گنه كاران را ميامرز ؟ گفت : بار خدايا ندانسته بودم . هنوز بكر بودم . مقرع سهام قدر نگشته بودم . بار خدايا ! از آن گفت توبه ميكنم . تو آن كن كه سزاى آنى . تو احوال بندگان به دانى . مطّلع بر سرّ ايشانى . عزيز و سلطانى . كريم و مهربانى . از مهربانى وى نكته‌اى بشنو ، بنگر درين آيت ، و تأمّل كن درين حالت ، كه شهادت چهار گواه عدول در ثبوت فاحشه معتبر كرد ، بر وجهى و تحقيقى كه اقامت بيّنت بر آن صفت دشخوار صورت بندد . اين همه از آن كرد تا آن فاحشه بر بنده درست نشود ، و او را فضيحت نرسد . مصطفى ( ص ) اين خلق كرم از درگاه عزّت گرفت ،