من شدى ، اندوه من بودى ، راحت من شدى ، داغ من بودى ، چراغ من شدى ، جراحت من بودى ، مرهم من شدى . يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا - اين باز مرهمى ديگر است و نواختى ديگر ! نداء فضيلت ، و خطاب كرامت ، و رهى را گواهى دادن بايمان و طاعت . اصْبِرُوا خطاب با نفس است ، صابِرُوا با دل است ، « رابطوا » با جان است . نفس را ميگويد : بر طاعت و خدمت صبر كن . دل را ميگويد : بر بلا و شدّت صبر كن . جان را ميگويد : با سوز شوق و درد مهر صبر كن ، و اللَّه هو الصّبور . ازين زندان اگر خواهى كه چون يوسف برون آيى * به درد دورى يوسف صبورى چون زليخا كن و قيل اصبروا فى اللَّه ، و صابروا باللَّه ، و رابطوا مع اللَّه . الصّبر فى اللَّه صبر عابدان است در مقام خدمت بر اميد ثواب . الصّبر باللَّه صبر عارفان است در مقام حرمت بر آرزوى وصال . الصّبر مع اللَّه صبر محبّان است در حال مشاهدت در وقت تجلّى ، ديده در نظاره نگران ، و دل در ديده حيران ، و جان از دست مهر بفغان . پير طريقت گفت : الهى ! همگان در فراق ميسوزند ، و محبّ در ديدار ! چون دوست ديده‌ور گشت محبّ را با صبر و قرار چه كار ؟ ! وَ اتَّقُوا اللَّهَ - تقوى درختيست كه بيخ آن در زمين وفا ، شاخ آن بر هواء رضا ، آب آن از چشمهء صفا ، نه گرماى پشيمانى به آن رسد نه سرماى سيرى ، نه باد دورى ، نه آفت پراكندگى ! ميوه آرد ميوهء پيروزى ، فلاح ابدى ، و صلاح سرمدى ، نعيم باقى ، و ملك جاودانى . اينست كه ربّ العالمين گفت : وَ اتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ . قال النّبي ( ص ) : عليك بتقوى اللَّه فانّه جماع كلّ خير ، و عليك بالجهاد فانّه رهبانيّة المسلم ، و عليك بذكر اللَّه ، فانّه نور لك .