ازين جهانيان و دنياداران برين مقام‌اند كه در كار دنيا وثيقت دست باز ندارند ، و همواره از فقر بر بيم باشند . و اليه الاشارة بقوله تعالى : إِنْ يَسْئَلْكُمُوها فَيُحْفِكُمْ تَبْخَلُوا وَ يُخْرِجْ أَضْغانَكُمْ . سديگر آنست كه در هر دو حال نفقت كند : هم در يسر و هم در عسر . امّا از دو حال بيرون نبود : يا مردى متهوّر باشد ناپاك ، نداند كه از كجا گيرد ، و يك جا دهد ، و از عاقبت نينديشد . اين در عداد اخوان الشّياطين بود . و ذلك فى قوله تعالى : إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ يا بس مردى باشد كه بكفايت اللَّه و به روزى گمارى وى واثق ، سرّ اين خبر بشناخته كه مصطفى ( ص ) گفت : انّ روح القدس نفث فى روعى أنّه لن يموت عبد حتّى يستكمل رزقه ، فاتّقوا اللَّه و اجملوا فى الطّلب ، و لا يحملنّكم استبطاء الرّزق على أن تطلبوا شيئا من فضل اللَّه بمعصيته ، فانّه لا ينال ما عند اللَّه الّا بطاعته . الا و انّ لكلّ امرئ رزقا هو يأتيه لا محالة ، فمن رضى به بورك له فيه فوسّعه ، و من لم يرض به لم يبارك له فيه و لم يسعه . انّ الرّزق ليطلب الرّجل كما يطلبه اجله . اين چنين كس اعتماد بر خزينهء خدا دارد ، و دل با حق راست دارد ، هر چه دارد خرج كند و هيچ باز نگيرد . از جاى خويش به شرط شريعت بدست آرد و بر جاى خويش بر وفق شريعت خرج كند . اين است كه ربّ العالمين انفاق وى ميپسندد و وى را در آن ميستايد و ميگويد : الَّذِينَ يُنْفِقُونَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ . . . الآية . آن گه در صفت ايشان بيفزود : وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ - خشم خويش بر كس نرانند ، از آنكه گناهها همه سوى خويش نهند ، و خلق را مسخّر و مسلّط دانند ، و نيز رنجها احتمال كنند لا بل كه بصبر و حلم آن را استقبال كنند بر شاهد آنكه اللَّه ميداند و مىبيند . وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ - عفو را دو معنى است : يكى محو ، كما قالت العرب : « عفت الرّياح الآثار » اذا ازالتها . ديگر فضل ، كما قال اللَّه تعالى : خُذِ الْعَفْوَ يعنى :