و در آسمانها مينازيد و فخر ميكرد و ميگفت : « من مثلى ؟ و انا فى السّماء طاؤس الملائكة و فى الارض من اهل بيت محمد ( ص ) » يعنى چون من كيست ؟ كه در آسمان رئيس فريشتگانم ، و در زمين از اهل بيت محمد ( ص ) خاتم پيغامبرانم . اين آب نه بس مرا كه خوانندم * خاك سر كوى آشناى تو ؟ ! قوله تعالى : إِنَّ هذا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ - اين قرآن سخنى پاك است ، و كلامى راست و درست ، كلام بار خداى عزيز ، سخن آفريدگار حكيم عزيز . و كلامش عزيز ، و رسولش عزيز . عزّت خود را گفت : وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ . عزّت كلام را گفت : وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ و عزّت رسول را گفت : لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ « 1 » مىگويد : بندهء من ار كتابم عزيز است امام تو است ، و رسولم عزيز است شفيع تو است ، ور خود عزيزم خداى توام . چندين هزار سال است تا بندگان را ميآفرينم ، ايشان در من عاصى و كافر مىشوند ، مرا زن و فرزند ميگويند ، و از گفت ناسزاى ايشان در عزّت وحدانيّت ما نقصانى نيامد . يا محمد ( ص ) تا ترا برسالت بخلق فرستادم ، چندين هزار كافران بر حسد تو بيرون آمدند ، و ترا ساحر و شاعر خواندند ، و مجنون و كاهن خواندند ، و در عزّت رسالت تو هيچ نقصان نيامد . و تا اين قرآن به تو فرستادم چندان ملحدان و زنادقه قصد كردند كه در آن طعنى كنند و عيبى آرند ، هم ايشان مطعون گشتند ، و در عزّت كلام ما عيب نيامد . مؤمنان عزيز كردگان من‌اند كه گفته‌ام : وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ . شياطين قصد ايمان ايشان كردند تا بربايند نتوانستند ، هر چند كه وسوسه كردند لكن بتعبيهء ايمان راه نبردند ، اين همه بدان كردم كه خود عزيزم و ايشان را عزيز كردم : عزتى فى الولاية ، و عزة رسولى فى الكفاية ، و عزة كلامى فى الاعجاز و الحجة ، و عزة المؤمنين فى الرعاية و النصرة .

--> ( 1 ) در اينجا مصنف كلمهء « عزيز » را براى « رسول » ( ص ) صفت دانسته ، در صورتى كه بقيت آيت چنين است عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ يعنى اى مؤمنان بر پيغامبر سخت و ناگوار است كه شما برنج افتيد . بنا بر اين على الظاهر « عزيز » به معناى سخت آمده و صفت « رسول » نيست و ميبدى خود در تفسير آيهء شريفهء ( 9 / 128 ) هم چنان رفته است كه شرح داديم .