تعظيم نفس خود را و اظهار عز و جلال خود را سبحانه ما اعظم شأنه آمَنَ الرَّسُولُ لمّا فرغ عز و جل من ذكر الايمان و البعث و الجنة و النار و الصلاة و الزكاة و القصاص و الصيام و الحج و الجهاد و النكاح و الطلاق و الحيض و العدة و النفقة و الرضاع و الإيلاء و الخلع و الميراث و الصدقات و النذر و البيع و الشرى و الربوا و الدين و الرهن و ذكر قصص الانبياء و آيات قدرته ، ختم السورة بذكر تصديق نبيّه ع و المؤمنين بجميع ذلك ، فقال : آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ - اين مدح و ثناست بر پيغامبر كه اين احكام را بيان كرد ، و رسالت گزارد ، و بر مؤمنان كه آن همه احكام و حدود و قصص انبياء و نشانهاى قدرت و عظمت اللَّه كه ياد كرديم بشناختند و پذيرفتند و استوار گرفتند ، و ازين بزرگوارتر و جليل تر كه اللَّه تعالى گواهى داد مصطفى را بايمان وى ، و گواهى داد مؤمنانرا بايمان ايشان ، اين از خداى ايشان را گواهيست ، و گواهى به آنست كه ايمان عطائيست ، آب و خاك كجا بود ، و عالم و آدم چه بود ، كه جلال احدى بعنايت ازلى بنده را بايمان گواهى داد و تاج دوستى بر فرق وى نهاد ؟ پير طريقت گفت : - اى خداوندى كه رهى را بى رهى با خود بيعت ميكنى ، رهى را بى رهى گواهى بايمان ميدهى ، رهى را بى رهى بر خود رحمت مىنويسى ، رهى را بى رهى با خود عقد دوستى مىبندى ، سزد بندهء مؤمن را كه بنازد اكنون كش عقد دوستى با خود به بست كه مايهء گنج دوستى همه نور است ، و بار درخت دوستى همه سرورست ميدان دوستى يك دل را فراخ است ، ملك فردوس بر درخت دوستى يك شاخست . آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ - هر دو ايمان آوردند هم رسول و هم مؤمنان ، لكن شتّان ما هما ، ايمان مؤمنان از راه استدلال ، و ايمان رسول از راه وصال ، ايمان ايشان بواسطهء برهان ، و ايمان رسول بمشاهده و عيان ، و ذلك فيما روى - ان النبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلم قال « رأيت ربّى عز و جل بعينى ليلة المعراج ، فقال لى ربى - يا محمد ! آمن الرسول بما انزل اليه من ربه ؟ قلت نعم ، قال و من ؟ قلت - و المؤمنون كل آمن باللّه و ملائكة و كتبه و رسله لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ كما فرّقت اليهود و النصارى . قال و قالوا - ما ذا قلت - و قالوا