در بند خود آرى ، بو هريره همان تسبيح گفت و وى را بگرفت وى بزينهار آمد و در پذيرفت كه باز نيايم ، پس خلاف كرد و باز آمد ، بو هريره گفت - اين بار آنست كه ترا بر رسول خدا برم ، شيطان گفت مكن تا ترا چند كلمت بياموزم : - دعنى اعلمك كلمات ينفعك اللَّه بها اذا اويت الى فراشك ، فاقرأ آية الكرسى اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ حتى تختم الآية - فانك لن يزال عليك من اللَّه حافظ و لا يقرّبك شيطان حتى تصبح ، قال فخليت سبيله ، فاصبحت ، فقال لى رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ما فعل اسيرك ؟ قلت زعم انه يعلمنى كلمات ينفعنى اللَّه بها ، قال اما انّه صدقك و هو كذوب ، تعلم من تخاطب منذ ثلاث ليال ذاك شيطان . و بخبرى ديگر مىآيد از مصطفى گفت - هر آن كس كه آية الكرسى برخواند از پس نماز فريضه به ثواب شهيدان رسد ، و اللَّه تعالى به خودى خود قبض روح وى كند ، گفتا و هر آن كس كه از خانه بيرون شود ، و اين آيت ميخواند ، رب العزة هفتاد هزار فريشته بر وى گمارد تا از بهر او استغفار ميكنند ، و مرو را دعا ميگويند ، چون به خانه باز آيد و اين آيت بر خواند ، وى را درويشى و بى كامى پيش نيايد . و قال صلّى اللَّه عليه و آله و سلم « سيد القرآن البقرة ، و سيد البقرة آية الكرسى ، يا على ان فيها لخمسين كلمة فى كل كلمة خمسون بركة » . و قال على بن ابى طالب ع « ما ارى رجلا ولد فى الاسلام او ادرك عقله الاسلام يبيت ابدا حتى يقرأ هذه الآية : اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ . . . و لو تعلمون ماهى انما اعطيها نبيّكم من كنز تحت العرش لم يعطها احد قبل نبيّكم و ما بث ليلة قط حتى اقرء بها ثلاث مرّات ، اقرأها فى الركعتين بعد العشاء الآخرة و فى وترى و حين آخذ مضجعى من فراشى » . آورده‌اند كه راه زنى وقتى در راهى حزمه‌اى ببرد ، كه در آن حزمه مال فراوان بود و در ضمن آن رقعهء ديد بر آن آية الكرسى نبشته ، آن حزمه برمّت به خداوند خويش باز رسانيد . ياران وى گفتند چرا رد كردى ؟ و ميدانى كه مال فراوان در آن بود ، گفت صاحب آن حزمه از علما شنيده كه هر چه آيت الكرسى بصحبت آن بود دزد نبرد ، به اين اعتقاد آن نبشته در ميان حزمه نهاد ، اكنون اگر من ببرم اعتقاد وى بعلما بد شود ، و دين وى بخلل آيد و من كه آمده‌ام به آن آمده‌ام كه راه دنيا زنم نه راه دين . اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ - وحّد نفسه و شهدها - انّه لا إله الّا هو ، خود را