فرا گذاريد نزديكتر است به پرهيزگارى ، وَ لا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ و فراموش مكنيد در ميان خويش بفضل و نيكوكارى رفتن إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ 237 كه خداى به آنچه شما ميكنيد بينا است . النوبة الثانية - قوله تعالى : وَ الْوالِداتُ الآية . . . زنان مطلقات را ميگويد كه فرقت افتد ميان ايشان و شوهران و طفل در ميان ، اگر بعد از طلاق زايند و گر پيش از آن ، بر مادران است كه شير دهند آن فرزند را ، چنانك اللَّه گفت : يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ هر چند بلفظ خبر گفت ، معنى امرست - امر استحباب نه امر ايجاب . ميگويد - تا شير دهند مادران فرزندان خود را ، كه ايشان به آن سزاوارتر و حق‌تر . آن گه حق رضاع و مدّت آن پديد كرد و گفت : حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ دو سال تمام شير كه درين دو سال دهند ، حكم رضاع از تحريم و محرميت واجب كند ، و اگر بعد ازين دو سال شير دهندهء شير دهد حكم رضاع به آن ثابت نشود ، ابن عباس گفت - « لا رضاع الا ما كان فى الحولين » و روى يحيى بن سعيد : انّ رجلا قال لابى موسى الاشعرى : انّى مصصت من ثدى امرأتى لبنا فذهب فى بطنى فقال ابو موسى : - لا اراها الّا قد حرّمت عليك فقال عبد اللَّه بن مسعود : انظر ما يفتى به الرجل . فقال ابو موسى فما تقول انت ؟ قال عبد اللَّه - « لا رضاع الّا ما كان فى الحولين » قال ابو موسى - لا تسئلوا عن شيء ما دام هذا الحبر بين اظهركم » هر چند كه مدت دو سال مقيد كرد ، اما فريضه نيست ، اگر بيفزايند در آن يا بكاهند رواست . لكن سرّ اين تقييد آنست تا معلوم شود كه شير دادن در جملهء اين مدت حكم تحريم و محرميّت را واجب كند ، و بعد از دو سال نكند و بمذهب مالك تا دو سال و يك ماه بگذرد مدت رضاع و ثبوت تحريم برجاست ، و بمذهب بو حنيفه تا دو سال و شش ماه . وَ عَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ الآية . . . . - نگفت « على الأب » از بهر آنك سر آيت وَ الْوالِداتُ بود نه امهات ، چون الْوالِداتُ بود الْمَوْلُودِ لَهُ نيكوتر و