هر دو با يكديگر ، فَلا جُناحَ عَلَيْهِما بريشان تنگى نيست در دايه گرفتن وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَكُمْ و اگر خواهيد كه دايه گيريد شير دادن فرزند را فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ بر شما تنگى نيست إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ كه مزد دايه كه پذيرفته بوديد شير دادن را بسپرديد بانصاف و بچم وَ اتَّقُوا اللَّهَ و به پرهيزيد از خشم و عذاب خداى وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ 233 و بدانيد كه خداى به آنچه ميكنيد بيناست و دانا . وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ - و ايشان كه بميرند از شما وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً و زنان گذارند يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ درنگ كنند به تن خويش أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً چهار ماه و ده روز فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ پس چون بپايان عدّت خويش رسند . فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ نيست بر شما تنگى فِيما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ در آنچه كنند در تن خويش از شوى كردن بِالْمَعْرُوفِ به دو گواه و ولىّ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ 234 و خداى به آنچه شما ميكنيد داناست و از نهان آگاه . وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ - و نيست بر شما تنگى فِيما عَرَّضْتُمْ بِهِ در آنچه بتعريض سخن سر بسته گوئيد ، مِنْ خِطْبَةِ النِّساءِ از خواستايى « 1 » زنان أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ يا نهان در دل ميداريد سگالش خواستائيى ، عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ ميداند اللَّه كه شما بايست و سگالش خواستايى زنان معتدّه در دل ميداريد ، وَ لكِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا لكن سخن گشاده به زبان در عدت ايشان را وعدهء خواستايى مدهيد ، إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفاً مگر كه بگوئيد

--> ( 1 ) كذا فى نسخة ج ، و خوازائى فى نسخة الف و خواستيارى ، فى نسخة د