كه ان مودت كه منهى است مودت دينى است ، و مودت نكاح مودت نفعى و شهوانى است پس در تحت آن نهى نشود . وَ لَأَمَةٌ مُؤْمِنَةٌ الآية . . . - اين در شأن عبد اللَّه رواحه آمد ، كه كنيزكى سياه داشت ، روزى بر وى خشم گرفت و طپانچه بر وى زد . آن گه برسول خدا شد و آن حال باز گفت ، رسول گفت « و ما هى ؟ » ؟ چيست آن كنيزك ؟ قال هى - تشهد أن لا إله الا اللَّه ، و انك رسوله ، و تصوم شهر رمضان ، و تحسن الوضوء ، و تصلى . مصطفى صلّى اللَّه عليه و آله و سلم چون وصف وى شنيد گفت : « هذه مؤمنة » . اين كنيزك مؤمنه است . عبد اللَّه گفت به آن خداى كه ترا براستى بخلق فرستاد كه وى را آزاد كنم ، پس او را بزنى خواهم ، چنان كرد . پس مردمان وى را طعن كردند كه كنيزكى سياه بزنى خواست ، و آزاد زنى مشركه با مال و جمال با وى عرضه ميكردند و نخواست ! رب العالمين گفت : آن كنيزك سياه مؤمنه به از آن آزاد زن مشركه ، با مال و جمال . و گفته‌اند - اين در شأن خنساء فرو آمد ، كنيزكى بود از آن حذيفه يمان ، حذيفه او را گفت : يا خنساء قد ذكرت فى الملأ الاعلى مع سوادك و دمامتك پس وى را آزاد كرد و بزنى خواست . وَ لا تُنْكِحُوا الْمُشْرِكِينَ حَتَّى يُؤْمِنُوا وَ لَعَبْدٌ مُؤْمِنٌ خَيْرٌ مِنْ مُشْرِكٍ وَ لَوْ أَعْجَبَكُمْ الآية . . . . ميگويد - زن مسلمان را بمرد مشرك مدهيد ، نه رواست به هيچ حال كه مرد كافر زن مسلمان خواهد ، كه اين نكاح استدلال است ، و نوعى اقتهار ، و رب العزت نخواست كه زن مسلمان زيردست و مقهور مرد كافر گردد ، و لن يجعل اللَّه للكافرين على المؤمنين سبيلا ، أُولئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلَى الْجَنَّةِ وَ الْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ - اين همچنانست كه گفت : - يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ جاى ديگر گفت : - وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ - چون خلق را بر روش راه دين ، و رنج بردن و بار كشيدن در مسلمانى ميخواند ، بواسطهء باز گذاشت گفت : - ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ باز چون دعوت دار السلام و مغفرت و رحمت بودى واسطه ايشان را خود خواند گفت - وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلَى الْجَنَّةِ و اللَّه اعلم