خداى گفت : - كَما كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ - و مصطفى ع ازينجا گفته - كه بر ماه رمضان پيشى مكنيد به روزه داشتن يك روز يا دو روز ، روزه داريد چون ماه بينيد ، و روزه گشائيد چون ماه به بينيد ، اگر ماه پوشيده باشد شعبان سى روز بشمريد پس روزه گيريد - اكنون به حكم اين خبر نشايد روز شك روزه داشتن به نيت روزه ماه رمضان ، كه اين خود درست نيايد اصلا ، و همچنين نشايد به نيت فريضه قضايا نذر يا كفارت روزه داشتن درين روز ، كه كراهيت است ، اما اگر به نيت تطوّع روزه دارد ، اگر پيش از آن رجب و شعبان روزه داشته است ، يا وى را عادتى مستمر بوده ، بر وفق آن عادت رواست و اگر عادتى نبوده و در اول شعبان روزه نداشته ، پس البته روا نيست و معصيت است ، لما روى عن عمار بن ياسر رض انه قال - من صام اليوم الذى يشك فيه فقد عصى ابا القاسم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم . » امّا وجه دوم - كه احتمال مىكند آنست كه اصل روزه داشتن و حدود آن بشناختن بر شما نبشتند ، چنانك بر پيشينيان نبشتند ، و بر پيشينيان روزهء روز عاشورا و ايام البيض واجب بود . و اول كسى كه روزه داشت آدم بود ، قال على بن ابى طالب عليه السّلام لمّا اهبط آدم ع من الجنة الى الارض ، احرقته الشمس فاسودّ جسده ، فاتاه جبرئيل فقال يا آدم أ تحبّ ان يبيض جسدك ؟ قال - نعم - قال فصم من الشهر ثلاثة ايام ثلاثة عشر و اربعة عشر و خمسة عشر ، فصام آدم اول يوم ، فابيض ثلث جسده ، و صام اليوم الثانى فابيض ثلثا جسده ، و صام اليوم الثالث فابيض جسده كله ، فسميّت - ايام البيض - و مصطفى ع چون در مدينه شد همچنين روزه داشت ايام البيض و روز عاشورا تا هفتده ماه بر آمد ، آن گه روزهء ماه رمضان واجب كردند به اين آيت كه گفت : كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيامُ الى قوله أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ ، و هر چند كه اين مجمل بود آيت ديگر مفسّر كرد گفت : شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ الى قوله - فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ - آنكه بفرمود . تا جملهء اين ماه روزه دارند آنجا كه گفت - وَ لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ - و مصطفى ع بيان كرد و در شرح بيفزود گفت : صوموا الرؤيته و أفطروا الرؤيته