گفتم - و لو نظرت الى المعشوق الاكبر و گر ديدارت بر ديدار دوست مهين آمدى خود چون بودى ؟ قال - فزعق زعقة و مات - نعرهء بزد و جان نثار اين سخن كرد . آرى چون عشق درست بود بلا برنگ نعمت شود . دولتى بزرگ است اين ، جمال معشوق ترا به خود راه دهد تا در مشاهدهء وى همه قهرى بلطف بر گيرى ، و لكن : زان مىنرسد بنزد تو هيچ خسى * در خوردن غمهاى تو مردى بايد ! النوبة الاولى - قوله تعالى : إِنَّ الصَّفا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ - صفا و مروه از نشانهاى ملت اللَّه است ، فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ هر كه قصد و آهنگ خانه كند أَوِ اعْتَمَرَ يا به زيارت خانه شود ، فَلا جُناحَ عَلَيْهِ برو تنگى نيست ، أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِما كه طواف كند ميان آن هر دو ، وَ مَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً و هر كه از طوع و خواست دل خويش كارى كند فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ اللَّه سپاس دارست و پاداش ده بكردار خلق ، دانا إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ - ايشان كه پنهان ميدارند ما أَنْزَلْنا آنچه ما فرو فرستاديم مِنَ الْبَيِّناتِ از پيغامهاى روشن و نشانهاى پيدا وَ الْهُدى و راه نمونى ، مِنْ بَعْدِ ما بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ پس آنك ما آن را پيدا كرديم مردمان را ، فِي الْكِتابِ در نامهء خويش أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ ايشان آنند كه اللَّه لعنت مىكند بريشان وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ و بايشان ميرسد لعنت لعنت گران . إِلَّا الَّذِينَ تابُوا - مگر اينان كه توبت كردند ، وَ أَصْلَحُوا و تباه كرده راست كردند ، وَ بَيَّنُوا و پنهان كرده پيدا كردند ، فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ ايشان آنند كه ازيشان توبه پذيرم ، وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ و منم خداوند توبه