كه به خدا و روز بازپسين بگرود . . . تا پايان آيه اى كه ياد شد . و اين حديث را اسماعيل و بيان از زبان شعبى گزارش كرده‌اند . و ابن ابى حاتم ، ترمذى ، ابن ماجه ، ابن عدى ، ابن مردويه ، دار قطنى ، ابن جرير و ابن منذر نيز گزارش ايشان را آورده‌اند بر گرديد به سنن بيهقى ج 4 ص 84 ، احكام القرآن از جصاص ج 1 ص 153 ، تفسير قرطبى ج 2 ص 223 ، تفسير ابن كثير ج 1 ص 208 ، شرح سنن ابن ماجه ج 1 ص 546 ، تفسير شوكانى ج 1 ص 151 ، تفسير آلوسى ج 2 ص 47 . و بخارى در صحيح خود - نامهء زكات در ج 3 ص 29 - از زبان انس گزارش كرده است كه گفت : - در ميان انصار - ابو طلحه ، بيش از همه در مدينه دارايى هايى از درخت خرما داشت و بيش از همهء دارائيهايش بيرحاء ( 1 ) را دوست ميداشت و آن در برابر مسجد بود و برانگيخته خدا ( ص ) به آنجا در ميآمد و از آب پاكيزه اى كه داشت مىنوشيد . انس گفت چون اين آيه فرود آمد كه : « هرگز به پايگاه نيكوكارى نميرسيد تا از آنچه خود دوست داريد ببخشيد . » ابو طلحه بسوى برانگيختهء خدا ( ص ) برخاست و گفت : اى پيامبر خدا ! راستى كه خداوند برتر و بزرگ مىگويد : « هرگز به پايگاه نيكوكارى نميرسيد تا از آنچه خود دوست داريد انفاق كنيد » و راستى كه من از ميان همهء دارائيهايم بيرحاء را بيشتر دوست ميدارم و اينك آن را در راه خدا صدقه گردانيدم و اميدوارم كه از نيكويى اين كار بهره مند شده و آن را نزد خدا اندوخته اى داشته باشم پس اى برانگيختهء خدا ! آن را در هر راهى كه خدا به تو نشان ميدهد قرار بده . ( انس گفت : ) پيامبر خدا ( ص ) گفت : به به اين دارايىاى است سودرسان اين دارايىاى است سودرسان . و من آنچه را گفتى شنيدم و چنان مىبينم كه آن را قرار بدهى براى خويشانت پس ابو طلحه گفت : اى برانگيختهء خدا چنين خواهم كرد و سپس ابو طلحه آن را در ميان عموزادگان و خويشان خودش بخش كرد .

--> ( 1 ) بيرحاء با باء زبردار يكنقطه اى و راء بىنقطه جائيست در مدينه نزديك مسجد و آن را به كاخ بنى جديله مىشناسند .