با گوى بازى كنند مال خدا را دست به دست مىگردانند و . . . آن گاه مىگوئى چنين كسى بر همهء اين رويدادها شكيبائى نمايد و چنان باشد كه گويا نه مىبيند و نه مىشنود و نه مىداند ؟ يا اين كه جهان را از فرياد خود بياكند و نگاه‌ها را به سوى آن چه جهات حكمت و وجوه فساد كارها است متوجه سازد ؟ تا شايد چيزى از بدىهاى موجود را از ميان ببرد و از سپاه تا زنده ى بزه كارىها جلو بگيرد چرا كه بنياد اين كيش يگانه پرستى بر دعوت به حق است و بر امر بمعروف و نهى از منكر و بايد باشند كسانى از شما كه به نيكوكارى دعوت كنند و فرمان به كار شايسته دهند و از كردار بد باز دارند و ايشاناند رستگاران ( 1 ) ابوذر نيز به همين امر خطير دينى برخاسته زيرا او همان كس است كه در راه خدا سرزنش هيچ كس او را از كار باز نمىدارد و جز اين كلام الهى سخنى بر زبان نمىراند كه : كسانى كه از زر و سيم گنجينه‌ها مىسازند و آن را در راه خدا انفاق نمىكنند مژده ده ايشان را به كيفرى دردناك ، در تأويل آيه نيز از آن چه مقتضاى ظاهر آن است به دور نيافتاده زيرا روى سخن او با همان كسانى است كه يادى از ايشان رفت و ديديم كه ايشان از راه ناروا آن همه ثروت را فراهم آورده و به ناحق آنها را ذخيره كرده‌اند و حقوق واجبهء اموالى را كه بر خود مباح شمرده و از آن گنجينه درست كرده‌اند نداده‌اند و از اين روى اعتراضى به مردمان ديگر - از دوستان و همعصران خودش - كه از توانگران بودند نداشت - همچون قيس بن سعد بن عبادهء انصارى كه گذشته از پرداخت حقوق واجبه اى كه بر گردن وى بود هزارها هزار مىبخشيد و گزارشهائى از توانگرى او در ج 2 ص گذشت . و مانند بو سعيد خدرى كه مىگفت : هيچ خاندانى در ميان انصار نشناسم كه ثروتش از ما بيشتر باشد ( 2 ) . و مانند عبد اللَّه بن جعفر طيار كه ذكر ثروت و بخششهاى او شهر به شهر رفته و ابن عساكر در تاريخ خود 5 / 325 - 344 و ديگران با گستردگى از آن سخن گفته‌اند .

--> ( 1 ) سورهء آل عمران آيهء 104 . ( 2 ) صفة الصفوة به خامهء ابن جوزى 1 / 300