رسالت را فقط كسانى داشته‌اند همچون حكم - عموى خليفه - و پسر او و خانواده اش كه لشگر - تباهى و بزهكارى بودند و بايد پايتخت اسلام از پليدىهاى ايشان دور باشد و ايشان با ماندگار شدن در آن جا ، ساحت پاك آن را آلوده نگردانند و آن گاه ابوذر ، آن دارنده ى پايگاه و الا در نزد خدا و پيامبر و آن همانند عيسى در ميان توده ى محمديان و آن كس كه آسمان سايه بر سر نيفكند و زمين در بر نگرفت كسى را كه راستگوتر از او باشد و همان كس كه خداى پاك پيامبرش را دستور به داشتن او داد و خود از آن سه تن است كه بهشت شيفتهء ايشان است و نيز از آن سه تن است كه محبوب خداى برتر است . آيا چنين كسى با آن رانده شدهء نفرين زده ( حكم ) برابر است كه همان مجازات را دربارهء وى روا دارند و سپس نيز با برابر انگارى او نامش را لكه دار كرده در ميان اجتماع چنين داغ ننگى بر وى بزنند و مردم را از نزديك شدن به او باز داشته با خوارى و سبك انگارى در پيرامون وى جار بزنند و مردم را از انبوه دانشهايش كه او ظرف آنها است محروم دارند ؟ و سوگند به حيات خداوند و به ارج اسلام و به بزرگوارى انسانيت و به پاكى ابو ذر كه دونيمه شدن با اره‌ها و ريز ريز شدن با قيچىها براى يك متدين غيرتمند آسانتر است از هموار كردن گوشه اى از اين لكه‌هاى زشت بر خويش وانگهى خليفه بايد كسانى از زير دستان خود را ادب كند كه آداب دينى را از دست داده و منجنيقهاى نادانى ، او را به دورترين پرتگاه‌هاى پستى افكنده و نابودش ساخته اما كسى همچون ابوذر كه پيامبر او را چنان ستوده كه هيچ كس را به آن گونه نستوده بود و نيز او را مقرب داشته و بخويش نزديك كرده و آموزش داده و چون در كنار خود نيافته سراغش را گرفته و گواهى داده كه او در پارسائى و خداپرستى و راستى و نيكوكارى و در خوى و روش و خوشرفتارى همانند عيسى است ، چنين كسى را چگونه و براى چه ادب كنند ؟ و اين چه ادب كردنى است كه پيامبر آن را نوعى گرفتارى و آزمايش براى ابوذر در راه خدا مىشمارد و به او دستور مىدهد كه در برابر آن شكيبا باشد و پاسخ وى نيز آن است كه : خوشا به فرمان خدا . و چگونه و چرا ابوذر سزاوار ادب كردن باشد با آن كه كار او در نزد