گفتار ابو الثناء ( 1 ) در « مطالع الانظار رخ نماگاه برداشتها » ص 470 مىنويسد : 9 منش است كه امامان نيازمند آنند : يكى اين كه در زمينه‌هاى وابسته به شالوده‌هاى كيش ما - و شاخه‌هاى آن - انديشه را به تلاش وا داشته و آن چه را شايسته است خود دريابند . ديگر آن كه خود داراى برداشتهائى باشند كه براى كارها چاره بجويند و رويدادها را به گردش در آرند خواه آن چه را به جنگ و آشتى بستگى دارد يا به ديگر كارهاى سياسى . سوم اين كه دلاور و پر دل باشند كه از برخاستن به پيكار نهراسند و از برپا داشتن آئينهاى كيفرى در نمانند و بىباكانه نيز مردم را به كام نابودى نيفكنند . گروهى نيز در اين كه امام بايد سه منش بالا را داشته باشد آسان گيرى نموده و گويند اگر هم خودش آراسته به آنها نبود كسى ديگر را كه با آن ويژگىها است به نمايندگى خود بر مىگزيند . چهارم اينكه امام دادگر باشد زيرا جان و دارائى وزن مردم زير دست او است و اگر ستمكار بود از دست درازى او آسوده دل نمىتوانيم زيست . تا پايان پنجم خرد ، ششم بلوغ ، هفتم مرد بودن ، هشتم آزاد بودن ، نهم از تيرهء قريش بودن . و بر خلاف آنچه اسماعيليان و دوازده اماميان گفته‌اند ، نيازى به آن نيست كه هرگز گرد گناه نگرديده باشد و براى روشنگرى در اين باره نيز امامت ابوبكر را شالودهء پاسخ خود مىگردانيم كه همهء توده برآنند نيازى به بر كنار بودن از همهء گناهان نداشته ( 2 ) و البته نمىگويم كه او خود از هر لغزشى دورى نمىگزيده است . پيمان امامت چگونه بسته مىشود قاضى عضد ايجى در « مواقف » مىنويسد : خواست سوم دربارهء اين كه پيمان

--> ( 1 ) ن - شمس الدين پسر محمود سپاهانى در گذشته به سال 749 ( 2 ) ن - شگفتا ! چه روشنگرى استوارى !