و بر درستى سخنم ، گورهائى در صفين گواهى مىدهند ، گورهائى كه از آن گاه كه ابو الحسن - على - از آن دور شده ، هميشه روزگاران با آن كين توزى مىنمايد . گورهائى كه اگر پناهندگان به آن به ستوده ترين پيامبران - احمد - به على پناه برند ، در سايهء آن دو پناه خواهند يافت . آن دو ، دو پدر تواند ، هر كه را به زير آوردند به سراشيبى كشان زيرا تو برازندهء آنى كه هر كه را آنان بالا برند به فراز رسانى 34 - و سخن ابراهيم پسر على پسر هرمه كه چون نامبرده - حسن پسر زيد - وى را اندرز داد - بر بنياد آنچه در « زهر الآداب » ج 1 ص 81 آمده - گفت : پسر برانگيختهء خدا مرا از باده گسارى پرهيز داد و مرا به خوى جوانمردان آموخته گردانيد . 35 - و سخن ابو تمام طائى : ( 1 ) با پسران پيامبر و بستگان او چنان رفتار ناسزائى پيش گرفتيد كه نادرستى و نيرنگ بازى كمترين نمونهء آن است . 36 - و سخن دعبل خزاعى : پس چگونه و از كجا مىتوان پايگاهى و الا و نزديك به آستان خدا جست ؟ - آن هم پس از روزه و نمازها - ؟ جز با مهر فرزندان پيامبر و بستگان او ؟ و جز با كينه ورزيدن به زادگان زرقاء - مادر كبود چشم مروان - ؟ 37 - و سخن وى : آيا اندوهگين نمىشوى كه زادگان زياد

--> ( 1 ) ن - سروده‌هاى پس از اين را در لابلاى سرگذشت نامهء سرايندگان آن در جلدهاى همين كتاب ما پيدا كنيد .