و او از پدرش - آورده كه على گفت : البته و به خدا سوگند هيچ آيه اى فرود نيامد مگر دانستم در چه باره فرود آمد و كجا فرود آمد و به راستى پروردگارم دلى دريابنده به من بخشيد و زبانى پرسنده » . امينى گويد : اين سخنان بىانديشه اى كه سيوطى پياپى مىنگارد از چيست ؟ آيا كسى نيست از اين مرد بپرسد ، چگونه آمده اى و كسى را ميان ياران پيامبر در روشنگرى قرآن ، بلند آوازه مىشمارى كه خودت با آن همه دانش و پژوهشگرى مىگوئى سخنانى كه در اين باره از زبان وى يافته‌ام به ده فراز نيز نمىرسد ؟ آرى خوش دارد كه ميان او و سرور ما فرمانرواى گروندگان جدائى ننهد كه در اين باره از زبان وى گزارش شده است آنچه شده است و فراموش مىكند كه خداى برتر از پندار مىگويد : آيا كسانى كه مىدانند با آنان كه نمىدانند برابرند ؟ ( 1 ) پيشوائى خليفه در بازنمائى برنامهء پيامبر در اين زمينه نيز همهء آن چه كه احمد رهبر حنبليان در « مسند » ج 1 ص 2 تا 14 از زبان وى آورده هشتاد حديث مىشود كه مكررات آن به بيست مىرسد و آن چه مىماند از نزديك شصت حديث نمىگذرد با اينكه احمد ، اين نگارش خويش را از ميان بيش از پنجاه هزار و هفتصد حديث دستچين كرده و خود هزار هزار حديث از بر مىدانسته ( 2 ) و ابن كثير نيز پس از تلاشهاى سخت ، حديثهاى بوبكر را در 72 شماره فراهم كرده و گردآوردهء خود را « مسند الصديق » ناميده ( 3 ) و پس از ابن كثير ، جلال الدين سيوطى با آن همه دانش و احاطه اى كه

--> ( 1 ) سورهء 39 آيهء 9 ( 2 ) ن - « طبقات الحفاظ گام به گام با پاسداران حديث و حافظان » از ذهبى ج 2 ص 17 و نيز زندگى نامهء احمد در پايان جلد نخست از « مسند » ش . ( 3 ) ن - « تاريخ الخلفاء » از سيوطى ص 62