مدارك اين : احكام القران جصاص ج 2 ص 179 ، بدايه المجتهد ابن رشد ج 2 ص 58 النهايه ابن اثير ج 2 ص 249 ، غربيين هروى ، فائق زمخشرى ج 1 ص 331 تفسير قرطبى ج 5 ص 130 و در آن عوض الا شقى : الا شفى مگر بدبخت و همينطور در تفسير سيوطى ج 2 ص 140 از طريق در حافظ عبد الرزاق و ابن المنذر از عطاء لسان الغرب ابن منظور ج 19 ص 166 ، تاج العروس ج 10 ص 200 و از اوّل حديث حذف كرده رحم الله عمر ، و زياد كرد او و ابن منظور از عطاء گفت : قسم به خدا مثل اينكه من ميشنوم قول او را الا شقى مگر بدبخت . 5 - حافظ عبد الرزاق در تصنيف خود از ابن جريح نقل كرده گويد خبر داد مرا ابو الزبير از جابر گفت : عمرو بن حريث وارد كوفه شد پس متعه كرد كنيزيرا و آمد با آن نزد عمر در حالى كه آن آبستن بود پس از او پرسيد و او اعتراف كرد گفت : پس اين در وقتى بود كه عمر از آن نهى كرده بود ( فتح البارى ج 9 ص 141 › 6 - حافظ ابن ابى شيبه از نافع نقل كرده : كه از پسر عمر از متعه پرسيدند پس گفت حرام است پس به او گفتند : كه ابن عباس فتوا بحلال بودن آن ميدهد گفت پس چرا زمان عمر لبش را حركت نداد و سخنى در اين باره نگفت . الدّر المنثور ج 2 ص 140 ، جمع الجوامع نقل از ابن جرير 7 - طبرى از جابر نقل كرده كه گفت : مردم بودند كه متمتع و كامياب از زنان ميشدند ( به صيغه كردن آنها ) تا آنكه عمر بن الخطاب نهى كرد ايشانرا .