داستان ذيل مثال بسيار خوبى است كه نشان مىدهد انسان براى ادامه حيات خود چگونه بايد رعايت اين كنترل و موازنه را بنمايد : چندين سال قبل در استراليا نوعى از بوته معروف به « كاكتوس » را كنار نرده هاى مزارع مى كاشتند و چون حشره دشمن اين نبات در آن موقع در استراليا وجود نداشت بوته كاكتوس شروع به ازدياد و توسعه عجيب نمود ، ديرى نگذشت كه مساحتى به اندازه سطح جزيره انگلستان را فرا گرفت ، و مردم را از قراء و قصبات بيرون كرد ، و زراعت آنها را منهدم نمود ، و امر كشاورزى را مختل و غير ممكن ساخت . ساكنين محل آنچه وسيله در دسترس خود داشتند به كار بردند و نتيجه نگرفتند ، استراليا در خطر آن قرار گرفت كه قشون بى صدا و لجوج گياه كاكتوس آن را با لمره در تصرف خود در آورده ! علما و متخصصين در صدد چاره جوئى اين خطر برآمدند و به اين منظور دو عالم را تجسس كردند تا عاقبت حشره اى را يافتند كه منحصرا با ساق و برگ و ته كاكتوس تغذيه مى كنند و جز آن غذاى ديگر نمى خورد ، و به سهولت هم زاد و ولد مىكند و در استراليا دشمنى ندارد . در اين مورد حيوان بر نبات غلبه كرد و امروز خطر هجوم كاكتوس به كلى بر طرف شده است و با معدوم شدن كاكتوس حشرات مزبور هم از ميان رفتند و فقط عده قليلى باقى ماند كه پيوسته مقدار نمو و توسعه كاكتوس را كنترل كنند ! آفرينش اين كنترل و تعادل را در طبعيت برقرار كرده و بسيار هم مفيد واقع گرديده است . چه شده است كه پشه مالاريا سطح زمين را فرا نگرفته و باعث انهدام نسل انسان نشده است ؟ در حالى كه پشه معمولى حتى در