جهانى در باره نفت حاكى از آن است كه يك سوم نفت جهان در منطقه خليج فارس واقع است ، و اين منطقه در آينده يكى از مناطق اصلى انرژى جهان خواهد بود ، و هر كس كه بتواند بر نفت خليج فارس سلطه پيدا كند ، مىتواند بر جهان و اقتصاد جهانى حكومت كند ، پيش بينى مىشود در سال 2020 م مصرف روزانه جهانى نفت به 120 ميليون بشكه در روز خواهد رسيد ؛ در حالى كه اكنون مصرف روزانه نفت در جهان 75 ميليون بشكه است ، اين افزايش مصرف نفت به منزله ايجاد يك بحران جهانى است و چه بسا به جنگ هاى نيز منجر خواهد شد ، زيرا تقاضا دو برابر عرضه خواهد بود . اگر ما به بند هاى قانون جديد نفت عراق كه اخيرا نورى المالكى آن را براى تأييد به پارلمان ارايه كرده ، دقت كنيم در مى يابيم كه در آن به سلطه شركت نفت عراق بر 80 چاه نفت پايان داده شده است و مسئوليت آن فقط به 18 حلقه چاه نفت محدود شده و 60 چاه باقى مانده در ميان چهار شركت بزرگ امريكايى و انگليسى تقسيم شده است . مسأله خطرناك تر اين است : قانونى را كه كارشناسان امريكايى تهيه كرده اند به شركت هاى بزرگ اجازه مىدهد تا به كاوش نفت در مناطق مختلف عراق بپردازد ، و اداره مناطق نفتى جديدى را كه كشف كرده اند بر عهده بگيرند ، بدون اينكه شركت نفت عراق در آن نقش و سهمى داشته باشد ؛ به اين دليل صدور فتوايى توسط هيئت علماى عراقى مبنى بر تحريم اين قانون و عدم تأييد آن شگفت انگيز نيست ؛ زيرا قانون فوق باعث نابودى ثروت ملى عراق و قرار گرفتن آن در زير سلطه شركت هاى نفتى بيگانه ؛ همانند زمان قبل از ملى شدن نفت مىشود . نيروى هاى امريكايى نظام صدام را به خاطر مردم عراق ، بهبود زندگى آنها ، و حفظ حقوق شان سرنگون نكردند ، آن ها عراق را به خاطر نفت اين كشور اشغال