كز عشق آن سرو روان گويى روانم مىرود او مىرود دامن كشان من زهر تنهايى چشان * ديگر مپرس از دل نشان كز دل نشانم مىرود برگشت يار سرخوشم بگذاشت عيش ناخوشم * چون مجمرى بر آتشم كز سرو جانم مىرود با آن همه بيداد او اين عهد بى بنياد او * در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مىرود باز آى بر چشمم نشين اى دل ستان نازنين * كاشوب و فرياد از زمين تا آسمانم مىرود گفتم بگريم چون ابل تا خر فرو ماند به گل * وين نيز نتوانم كه دل با كاروانم مىرود صبر از وصال يار من بر گشتن از دلدار من * گرچه نباشد كار من هم كار از آنم مىرود در رفتن جان از بدن گويند هر نوعى سخن * من خود به چشم خويشتن ديدم كه جانم مىرود سعدى فغان از دست ما لايق نبود اى بىوفا * طاقت نمىآرم جفا كار از فغانم مىرود . . . . . به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست * عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست به غنيمت شمر اى دوست دم عيسى صبح * تا دل مرده مگر زنده كنى كاين دم از اوست نه فلك راست مسلم نه ملك را حاصل