اين بى عقلى است كه مى گويند گريه براى امام حسين بدعت است . عزادارى براى امام حسين ( ع ) نه تنها بدعت نيست بلكه براى ما واجب است . گريه و عزادارى براى امام حسين ( ع ) فاتحه خوانى نيست . ما براى امام حسين ( ع ) اين قدر داد و فغان نمى كنيم ، بلكه ما براى « حسينيت » داد و فغان مى كنيم و آنچه بشريت محتاج آن است ؛ « حسينيت » است . زحماتى كه پيغمبر اسلام ( ص ) و خلفاى راشدين ( رض ) براى اسلام كشيدند ، همه در معرض نابودى قرار داشت . اصل موضوع « حسينيت » و « يزيديت » است . به قول اقبال لاهورى : موسى و فرعون ، شبير و يزيد * اين دو قوت از حيات آمد پديد يعنى حسينيت و يزيديت در خط زندگى نه ، بلكه در خط زندگانى بشر بوجود آمده و تا آخر هم ادامه دارد ، موسى و فرعون ، يعنى خط حق و باطل ، حقانيت موسى و فرعونيت فرعون ، شبير و يزيد ، يعنى حسينيت و يزيديت ، اين دو قوت ، يعنى اين دو خط از حيات پديد آمدند . ما بايد حيات را به اسم مصدر معنا كنيم نه به مصدر ( حيات به معناى زندگانى نه به معناى زندگى ) اين دو خط در زندگانى بشر بوجود آمده و موجودند ، از هابيل و قابيل شروع و تا روز قيامت ادامه دارد . اين دو خط لازمه زندگانى است . نه باطل از بين مى رود و نه حق ، بلكه هردو خط ادامه دارد .