اين آيه مباركه قرآن گفتگوى حضرت موسى ( ع ) را حكايت مىكند كه با فرعون صحبت مى كرد . فرعون احتمالا به خدا ايمان داشته لكن بعضى جاها به خاطر حفظ موقعيت خود به مردم مى گفت من رب اعلاى شمايم ، يعنى من پروردگار بالاتر شما هستم ولى از مجموع آيات قرآن بدست مى آيد كه ايمان به خدا فطرى است . او ايمان داشته ولى براى اينكه در بين مردم جا بيفتد و حكومت طاغوتى خود را اداره كند ، گاهى هم ادعاى خدايى كرده است . در آيه قبلى مى فرمايد كه فرعون از موسى در مورد خدا سؤال كرد كه پروردگار شما دو برادر ( موسى و هارون ) كيست ؟ موسى ( ع ) اين گونه جواب داد : « رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى ؛ پروردگار ما كسى است كه به تمام أشيا و ماهيات ، لباس وجود را پوشانيد ، سپس آنها را هدايت كرد . » تفسير اين آيه مباركه ( نه همه آيه ، بلكه يك جمله آن : « ثُمَّ هَدى » ) يك كتاب حرف دارد . خدا تمام كاينات را آفريد و به تمام ماهيات ، وجود را ارزانى فرموده و آنها را در حلقه هستى داخل فرموده ولى تنها اين خلقت كفايت نمى كرد ، زيرا موجودات هر كدام براى تكامل آفريده شده اند و بايد از همان خط تكوين خود حركت كنند و به كمال لايق خود برسند . هنگامى كه موجودات در حلقه هستى داخل مى شوند بايد به هرچيز جهت داده شود تا به سوى هدف خلقت خود به طور خودكار