( اول ) اينكه خواستن امريكه از قدرت كسى بيرون باشد بمنزله خدا دانستن ان كسى است و محمد بن عبد الوهاب ميگويد خواستن چيزى از فرد زنده شرك نيست چون او قدرت توانائى ان عمل را دارد . او در كتاب كشف الشبهات خود ميگويد ما هرگز انكار نمىكنيم از اينكه استغاثه به مخلوق خدا در انچه كه بر آن توان دارد جايز است . ما تنها منكر آن استغاثه‌ايم كه نزد قبور اولياء و صلحاء انجام ميدهند ، و يا در حال حيات‌شان در غياب‌شان و يا در حضورشان در چيزهائى كه بجز از خدا از قدرت ديگران بيرون باشد . ( دوم ) اينكه خداوند به حضرت پيغمبر اكرم ( ص ) طبق آيات قرآن و احاديث معتبر قدرت شفاعت را داده است ولى طلبيدن شفاعت از انحضرت حرام و شرك است ! ! ! ! اين موضوع را بعضى از وهابيها ذكر كرده است و براى اثبات آن به اين آيه مباركه استدلال نموده است : أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً مساجد از آن خداوند است پس با خدا احدى را مخوانيد . البته هر دانشمند ميداند كه قول دوم بسيار ضعيف و واضح البطلان است زيرا آيه مباركه براساس خيال اين نويسنده مطلق خواندن و صدا زدن غير از خدا را در هر امر جزئى و كلى حرام و شرك‌آور مىسزد و به پندار اين غافل نادان اگر به كسى بگوئى كه اى فلانى اين كاسه را بده مشرك ميشوى و يا بگوئى اى فلانى اين چيز را بگير مشرك مىشوى ! ! ! ! معناى آيه مباركه اينست كه هيچ كس را با خدا مخوان يعنى هيچ موجودى را شريك خدا در خدائىاش قرار مده و بان‌گونه كه خدا را بعنوان قادر