محدود مىشود و اگر بعض او ديده شود كه بايد مركب باشد در حالى كه ذات مقدس او لايتناهى و بسيط ( غير مركب ) مىباشد . 4 - خداوند محل حوادث نيست ، او غم و شادى و جوانى و پيرى و حركت و سكون و امثال اينها را ندارد رضا و غضب خداوند همانند رضا و غضب ما انسانها نيست مثلا ممكن است رضاى خداوند ثواب او باشد و غضب او عذاب او ( دقت كنيد ) . 5 - خداوند شريكى ندارد و در ذات خود و در خلق تدبير جهان واحد و يگانه است چنانچه غير از خدا معبودى وجود ندارد و تنها او معبود و رزاق است 6 - لا معانى ، يعنى صفات ذاتى او همانند علم و حيات و قدرت عين ذات او مىباشد نه زايد بر ذات ولى در مخلوق اين صفات غير از ذات او مىباشد . وحدت صفات و دات در مرحله مفهوم نيست زيرا روشن است كه مفاهيم ذات و علم و قدرت و حيات و امثال انها با هم مختلف و حتى متباين است بلكه مراد ، وحدت مصداقى و وجودى است . يعنى واجب الوجود ذاتى است كه علم و حيات و قدرت او عين ذات او است ، علم او عين قدرت اوست حيات او عين ذات و علم و قدرت است و هكذا اگر صفات او عين ذات نباشد لازم مىآيد كه ذات خداوند در مرتبه ذات خود ناقص و فاقد علم و قدرت و حيات باشد كه قول ماديين است و نيز تكامل او به غير او ( يعنى صفات ) بشود در حالى كه عقل و فطرت و دين ميگويد خداوند در حد ذات كامل است و به غير خود محتاج نيست . و نيز اگر صفات غير از ذات باشد حال انها از دو گونه بيرون نيست يا