را مىفهمد نه شستن آن را . و ادعاى اينكه كلمه ( ارجلكم ) عطف بر ايديكم است . ادعاى قوى نيست زيرا در تمام قرآن نظير ندارد و شايد در تمام لغت عربى و فارسى براى آن نظيرى پيدا ننمود . و از روش اهل محاوره بدور است . براى توضيح بيشتر به اين مثال توجه كنيد كه اگر كسى بشما بگويد روها و دستهاى خود را با اب گلاب بشوئيد و سر و پاى خود را با روغن چرب كنيد ، ايا اگر كسى بگويد مراد متكلم اينست كه فقط سر را چرب كنيد و پا را با گلاب بشوئيد شما ادعاى او را غلط واضح نمىدانيد ؟ و در اين موضوع فرقى نمىكند كه حرف لام در كلمه ارجلكم به زير خوانده شود يا بزبر زيرا در فرض اول عطف بر ظاهر كلمه رؤسكم است كه مجرور است و در فرض دوم عطف بر محل رؤسكم است كه بخاطر مفعول بودن خود محلا منصوب است . و عطب بر محل مطابق قاعده است چنانچه در اوايل سوره برائت ( أَنَّ اللَّهَ بَرِيءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَ رَسُولُهُ ) كلمه رسوله به ضم ( پيش ) لام خوانده مىشود و عطف بر محل كلمهء جلاله ( الله ) است كه محلا بخاطر مبتدا بودن ضمه يعنى ( پيش ) دارد هرچند در ظاهر بخاطر اينكه اسم حرف انّ است زبر ( نصب ) دارد . در سنن ابن ماجه به شماره ( 458 ) از الربيع نقل مىكند كه ابن عباس گفت : ان الناس ابوالا الغسل و لا اجد فى كتاب الله الا المسح يعنى مردم جز شستن پاها را نمىپذيرند و من در كتاب خداوند نمىيابم مكر مسح پا را . و نيز ابن ماجه به شماره ( 460 ) از رفاعه حديث مىكند او نزد حضرت