و اينهم يك نمونه ديگر از اختلاف فتوى در حديثى آمده است كه رسولخدا فرموده است ظرفى را كه سگ به زيان خود بليسد هفت مرتبه شسته شود ، و از لازمه اين حديث نجاست دهن و لعاب سگ است و اينكه سگ نجس العين است و بقول سعدى . سگ بدرياى هفتگانه بشوى * چونكه تر شد پليدتر باشد خر عيسى گرش به مكه برند * چون بيايد هنوز خر باشد ! ولى مالك ( ره ) ( رئيس مذهب مالكى ) در اين حديث ايراد گرفته است و در نجاست دهن و لعاب سگ بر خلاف حديث فوق اشكال نموده است و گويا دليل او بر رد حديث دو چيز است : يكى آيه مباركه قران كه ميگويد فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ از گوشت حيواناتيكه سگ آنها را گرفته است ( شكار نموده ) بخوريد ، وقتى خوردن حيوانى كه سگ آنها را بدهن گرفته باشد جايز باشد چگونه لعاب و دهن سگ نجس مىباشد ؟ دوم اينكه علت طهارت ، حيات است و با قيام اين علت در سگ زنده نمى شود آن را نجس دانست . كسانى كه طبق حديث و احاديث ديگر سگ را نجس العين ميدانند هر دو دليل مالك را رد كرده‌اند و گفته‌اند كه حيات علت طهارة نيست و دليلى بر آن وجود ندارد و آيهء مباركه كه خوردن شكار سگ را حلال نموده تنها نظر آن آيهء به اين جهت است كه ذبح در حيوان شكارشده معتبر نيست و مىشود حيوانى را كه بوسيله شكار جان خود را از دست داده خورد