وظيفه اصلى يك عالم عمل كردن خود او و اصلاح حال ديگران است ، ولى وقتى در دام خطرناك رقابت افتاد هم خود به معصيت و فسق مبتلا مىشود و هم اطرافيان خود را فاسد مىگيرداند و هم مردم را ضعيف الاعتقاد و يا بد اعتقاد به همه علما مىگرداند . ( نعوذ بالله من شرور انفسنا ) در بعضى از روايات آمده است كه حسد ، ايمان را مىخورد ، مانند آتشى كه چوب را مىخورد . رقابت مثبت در طاعات و عبادات و خدمت به مردم با حصول قصد قربت خوب و حتى باعث تكامل است ، و قرآن هم مىفرمايد : « فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ . . . » « سابِقُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ . . . » . ولى رقابت‌هاى منفى و ترور شخصيت به افتراء و غيبت و امثال آن و جلوگيرى از كارهاى خوب ديگران براى هر مسلمان تا چه رسد براى مرشدان دينى و مصلحان اجتماعى - از بدترين صفات اخلاقى و اجتماعى و دينى مىباشد ، خداوند همه ما را از اين مهلكه دنيوى و أخرى نجات دهد . به هر حال علما و طلاب بايد هميشه مراقب خود باشند كه من حيث لا يشعر در چاه كثيف رقابت نيفتند كه جمعى در هر زمان و مكان در آن افتاده‌اند . 12 - قول به غير علم : گفتن و حكايت نمودن جزمى از چيزى كه معلوم انسان نيست ، جايز نيست ، و اين عمل در بيان احكام شرعى به منزله افتراى بر خداوند است . جمع زيادى از اهل علم كه مورد سؤال مردم در احكام شرعى قرار مىگيرند ، خجالت مىكشند كه صريحاً بگويند نمىدانيم ، و لذا به انواع مختلف طفره مىروند . ولى عده‌اى كه تقوا ندارند و ترس خدا در دل‌هاى تاريك آنان وجود ندارد به مجرد احتمال جواب مردم را مىدهند و بر خلاف ما انزل الله و سنت نبوى و بدون مدرك معتبر و ندانستن فتواى مجتهدين فتوى مىدهند ، اينان شياطينىاند كه در لباس اهل علم در آمده‌اند . « أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ » ( بقره - 80 ) . « إِنَّما يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوءِ وَ الْفَحْشاءِ وَ أَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ » ( بقره 169 ) و غير اين دو آيه . بهترين كار اين است كه اهل علم عادت كنند كه هر چيزى را كه نمىدانند بگويند كه نمىدانم و به هيچ حال بدون حجت شرعى و بدون علم به صحت جواب ، جواب ندهند كه آخرت‌شان تباه مىشود .