سر اين تلقين عقلى اين است كه مؤمن در موقع مصيبت به ذلت ، و نااميدى و ضعف نفس گرفتار نشود و جنبه مادى او بر مقام معنوى و روحانىاش غلبه پيدا نكند لذا به او سفارش شده بگويد إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ . يعنى من اسير خواهشات و احساسات خود نيستم كه ناراحت شوم ، من از خدا و از سوى خالق كاينات كه رحيم و مهربان و حكيم است ) مىباشم ( و من اسير و مقيم جهان كوچك كره زمين و زندگى و زندگانى كوتاهى حاضر نيستم بلكه ) به سوى پروردگار خود برمىگردم . روح من برتر از كره زمين و زندگانى مادى و رنج‌ها و لذت‌هاى آن است ، از طرف خدا آمده‌ام و به سوى او برمىگردم و زندگانى دنيا ، مكتب تربيتى است و عمده ، تحصيل رضاى خدا است . چه جمله سحرانگيز و انرژىدهنده ! به جهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست * عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست نه ملك راست مسلم نه فلك را حاصل * آنچه در سر سويداى بنى آدم از اوست