مساله 3 : تطبيق أحكام فردى شرعى مانند اغسال واجبه ، عدم ترك نماز در خانه و جلوگيرى از دروغ و غيبت و افتراء در منازل و مجالس از وظيفه حكومت نيست و اين گونه تخلفات فردى به دينى بودن حكومت ضررى نمىرساند و دور نگهداشتن مردم از اين معاصى وظيفه علماى دينى بوسيله أمر به معروف و نهى از منكر است ، كه حكومت زمينه آن را بواسطه رسانه‌ها مهيا مىسازد و بايد متوجه بود كه اخلاق خوب مبلّغان دينى و التزام عملى آنان به دين به مراتب موثرتر از خشونت و تحقير مسلمانان است . مساله 4 : در بجا آوردن تكاليف دينى خصوصى ، نبايد حكومت دينى مردم را مجبور كند كه چنين حقى براى حكومت ثابت نيست ؛ به علاوه كه موجب تنفر مردم از شريعت مىشود ؛ مگر در بعضى از موارد كه ضرورت ايجاب آن را كند . مساله 5 : معاصى و تخلفات شرعى شهروندان اگر مستند به تقصير حكومت نگردد ضررى به حيثيت دينى حكومت نمىرساند . مساله 6 : در حكومت اسلامى ، مسئولين بلندمرتبه مانند وزيران ، رئيس‌هاى مستقل و أعضاى شوراى عالى قضا و قاضيان و جمع زيادى از نمايندگان مجلس بايد داراى أوصاف ذيل باشند :