اگر پيغمبر به‌عنوان نماينده خدا در روى زمين از نبرد با دشمن فرار مىكرد ، مقام خليفة اللهى او پايين مىآمد و چنين چيزى مخالف شأن و منزلت آن‌حضرت صلى الله عليه وآله و سلم است ؛ لذا پيغمبراكرم صلى الله عليه وآله و سلم مكلف بود كه تا آخرين نفر دشمن ، ميدان جنگ را ترك نكند ولو همه‌ى لشكر فرار كنند . پيغمبر بايد مقاومت مىكرد ، فرار او به آبروى دين ، ضرر مىرسانيد . « فَقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا تُكَلَّفُ إِلَّا نَفْسَكَ » در راه خدا جنگ كن ، هرگز به فكر فرار نباش ! درجنگ مقاومت كن ، يا پيروز مىشوى يا كشته ، در هردو صورت بايد مقاومت كنى ! اين از خصايص پيغمبراكرم صلى الله عليه وآله و سلم بوده كه از جنگ فرار نكند ، چنين چيزى نه تنها بر ديگران واجب نبوده ؛ بلكه براى آنان جايز بوده است كه در صورت كثرت لشكر دشمن ، اگر تنها بمانند از جنگ فرار كنند ، فرار ازجنگ تا مجبور نباشد ، براى هيچ‌كس جايز نيست ، مگر اين‌كه انسان يقين پيدا كند كه تعداد دشمن دو برابر مسلمانان است و او نمىتواند در برابر دشمن مقاومت كند و نيز اگر كسى در ميدان جنگ تنها بماند و از لشكر هم دور باشد ، احتمال كشته شدنش نيز حتمى باشد ، بايد فرار كند ؛ ولى براى پيغمبراكرم صلى الله عليه وآله و سلم مطلق فرار از جنگ حرام بوده است ، بايد در جنگ‌ها مقاومت مىكردتا پيروز و يا شهيد مىشد . در بعضى از روايات آمده است كه اين حكم جز بر پيغمبراسلام صلى الله عليه وآله و سلم بر هيچ يكى از انبياى گذشته نبوده است .