اگر عظمت و ترقى و كمال جامعه اسلامى فعلًا نزديك است جزء تاريخ قرار گيرد ، تقصير اسلام نيست ، تقصير من و توست ما و تو تنبلى كرديم ، ما و تو خيانت كرديم ما و تو از قرآن دور شديم ما و تو اعتماد به نفس را از دست داديم تو نتوانستى اختراع كنى ، تو نتوانستى در موقع رسيدن به قدرت عدالت اجتماعى را تطبيق كنى ، تو زحمت نكشيدى ، تو استقامت نداشتى روزى كه ناكام ماندى گناه را به گردن قرآن و اسلام انداختى . زهى بدبختى . اسلام مىگويد ، حركت كن فعاليت داشته باش يأس و نااميدى را از خود دور كن همت عالى و استقامت داشته باش ولى تو خوابيدى ، بيمارى كسالت بر تو غالب آمد سپس با كمال وقاحت از اسلام خورده مىگيرى و خود را برتر از تابع مقررات آن ميدانى . باز هم درباره اتفاق عده‌اى كه علاقمند بدين‌اند مىگويند راست است دين درباره حفظ اجتماع دستورات مهمى كه منحصر به خودش است دارد و درباره اتفاق و هم‌آهنگى افراد سفارشات زيادى نموده ولى تعدد مذاهب و اختلافات مذهبى باعث سرافكندگى و خجلت هر مسلمان است ، در طول تاريخ چه بدبختىهايى كه از اين ناحيه به مسلمين نرسيده ؟ حتى كار از دورى جستن و خصومت و عداوت به جنگ و