روى اين اساس علاقه هر كس به ديگران عارضى و به جهت علاقه وى به خودش مىباشد ، و انسان موجودى است خودخواه و خودپسند و خودپرست كه به هر چيز توجه كند به واسطه نفع خود توجه مىكند . ( أَ فَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ ) جريانات زندگى مادى معاصر گفتار فوق ما را به كمال وضوح مدلل و حسى مىسازد و دنياى مادى امروزى كه از زير فرمان مقدس دين بيرون رفته ، محبت و صميميت ميان اهل آن رو به زوال و يا اقلًا محدود شده و قرارى كه حكايت مىكند در غرب امروزى حتى اقارب هم با هم محبت ندارند و عمو و عمه و دائى و خاله كم‌كم در بىمهرى به بيگانگان ملحق شده‌اند و از سرحد خويشاوندى رانده شده‌اند و در دايره خويشاوندان فقط پدر و مادر و اولاد ( آن‌هم تا حدود معينه‌اى ) باقى مانده‌اند ! روابط افراد تماماً بر اساس منافع فردى استوار است ، و تا جايى كه فايده شخصى ايجاب كند ارتباط صورت مىبندد ، و غير اين صورت مانند بيگانگان فاصله مىگيرند و اين زندگى تقريباً به زندگى جنگ شباهت دارد . راستى هيچ وسيله‌اى براى بشر نيست كه بتوان به توسط آن ازين تشتت جلوگيرى نموده ، بلكه دليلى نيست كه مردم را ملامت نموده