دارد « 1 » و لذا دلش تسكين مىيابد ولى ملحد چه خواهد كرد ؟ ! ملحد مجبور است همدم غم و اندوه و حسرت و بدبختى باشد زيرا هيچ نقطه اتكايى ندارد و ممكن نيست كه روان او به هيچ چيزى تسليت يابد ، از هر طرف او را ياس و نااميدى فرا مىگيرد و خودش را ذره كوچكى در گردباد حوادث گيتى مىداند و يا غريقى كه در درياى بدبختى مشرف به هلاكت باشد ، و به آتش عسرت دنيا قبل از آتش جهنم مىسوزد ، راستى بىدين به چه اميدى حركت مىكند و آينده تاريك و وحشت‌زاى خود را به كدام روشنايى روشن خواهد كرد ، ظلمت شكست ، ظلمت يادآورى مردن ، ظلمت مصائب و مصاعب روزگار ، او را از چهار جهت احاطه نموده و خلاصى براى او نيست امام حسين ( ص ) در يك روايت مىفرمايد : « انى لا ارى الموت الاسعادة و الحياة مع الظالمين الا بر ما » يعنى مرگ را در راه خدا جز خوش‌بختى چيزى نمىدانم و زندگى با ستمكاران را جز تباهى و هلاكت .

--> ( 1 ) . خداوند مىفرمايد : صبركنندگان را بشارت بده كه وقتى مصيبتى به آن‌ها مىرسد مىگويند : ما از خداونديم و به سوى او رجوع مىكنيم . صلوات و رحمت پروردگارشان بر آنان باد و آن‌ها به مقصد رسيده‌گانند ، امام جعفر صادق مىفرمايد كسى كه از مؤمنين گرفتار بلايى شود و صبر كند مزار هزار شهيد را پيدا مىكند .