و لذا بعضىها آنقدر به عالم ديگر علاقه پيدا مىكنند كه علتاً مىگويند : مرگ اگر مرد است گو نزد من اى * تا در آغوشش بگيرم تنگ تنگ آرامش روانى در مقابل مرگ و حوادث مهمه فقط يك سبب دارد و آن ياد خداست قرآن مىفرمايد : « أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » . ( يعنى به ياد خداوند نفوس مىآرامند ) . حضرت اميرالمؤمنين على ( ع ) قرارى كه نقل كرده‌اند پس از ضربت ابن ملجم خارجى به سرش فرموده ( فزت برب الكعبه ) قسم پروردگار كعبه كه رستگار شدم . وقتى دين براى انسان از مرگ چنين امر مطلوبى را تصوير نمايند ، ديندار غمى از مرگ نخواهد داشت ، و هميشه آسوده خاطر زندگى مىكند ، بلكه ياد مرگ گذشته از اين كه اندوه‌آور نيست تسلى دهنده هم است ، زيرا فقط و محروميت‌هايى كه بر وى وارد مىشود و شكست‌هايى كه در زندگى مىرسد و هرگز قابل جبران نيست ، مىشود انسان به اعتقاد مرگ و ثواب‌هاى پس از مرگ با آن‌ها مبارزه كند ، و خود را از تسلط زبونى و ذلت و حزن دائمى نجات دهد ، آرى مؤمن معتقد است هر مصيبتى كه به غير سوء اختيارش به او مىرسد در قيامت و يا در عالم برزخ مزد و اجرى