مؤلف گفت زهد به معناى فقيرى و نادارى نيست زهد علو طبع و بلندى همت و علاقه نداشتن به دنيا است ، و من هم اكنون حاضرم از همه اين‌ها چشم بپوشم و با تو به جاى ديگرى سفر كنم و بالاخره همين كار را كرد . چون از تعاليم اسلامى در علو طبع واقعى پيدا نموده بود با درويش از قزوين خارج شد و تمام دارايى خود را گذاشت ، ولى مقدارى مسافه را كه پيمودند درويش متوجه شد كجكول خود را به قزوين گذاشته و فراموشش كرده لذا به دانشمند گفت من بايد برگردم و كجكول خود را بردارم و بدون آن من سفر نمىكنم ، دانشمند گفت من از همه هستى خود گذشتم تو از يك كجكول نمىگذرى ؟ ! و از او جدا شد . آرى زهد و علو طبع و همت آن نيست كه درويشى و ژوليده پوشى را پيشه نمايد بلكه اين كار منفى ، رذالت ، ضعف نفسى و فرار از مسئوليت‌هاى اجتماعى است ، و لذا همچو اشخاص را مىبينيم كه براى ( 10 ) افغانى ده جنايت را مرتكب مىشوند . شخص زاهد و عالى الهمه و بلند نظر بايد مسئوليت‌هاى اجتماعى را تحمل كند ولى نبايد به ماديات و لواحق و مقارنات آن دلبسته‌گى پيدا نمايد كه بتغير اندك چيزى انسان متغير شود و اين مقام بسى شامخ و عالى است و قرآن به همين مرتبه اشاره مىفرمايد : « لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَكُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ » !