آرى فوائد بيشمارى بر بلند همتى متفرع مىشود ، و از اين اصل مقدس اخلاقى صفات و افعال پسنديده زيادى منشعب مىشود ، و اين صفت حميده گاهى حاصل مىشود كه روح براى خود فناء و پايانى تصور نكند و مرگ را ترقى و رهايى از زندان بداند ، و نغمه « خلقت للبقاً لا للفنا » را زمزمه كند . اما كسى كه خود را مانند گياه بداند و مقام انسانيت را فراموش نمايد و زندگى خود را در همين دوره مادى دنيا ، محدود پندارد ( إِنْ هِيَ إِلَّا حَياتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَ نَحْيا ) و براى موجود خود هدف و غايتى نبيند ، هيچ خبرى از او توقع نخواهد رفت و اهداف مهمه اخلاقى و انسانى از او صادر نخواهد شد و قهراً از طريق تكامل منحرف خواهد گرديد و بالاخره از مقام انسانيت به مرتبه حيوانيت تنزل خواهد كرد ( إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا ) باز هم براى توضيح مطلب مثالى براى خوانندگان عزيز مياورم : فرض كنيد دو نفر به سفر مىروند يكى قصد دارد پس از چند ساعت توقف در محل مطلوب ، برگردد ، و ديگرى مصمم است يكسالى در آن‌ا بماند ، آيا فكر هر دو نفر نسبت به مقدمات سفر و وسايل اقامه يكى است ؟ مسلماً تفاوت زيادى دارد ! آيا توجه آن كسى كه مىخواهد منزل بخرد با توجه به آن‌كه به عنوان اجاره يك ماه قصد نشيمن دارد ، به منزل مذكور يكى خواهد بود ؟ طبعاً نه !