مسلم هستى دل باقليمى مبند * گم مشو اندر جهان چون و چند مى نگنجد مسلم اندر مرزوبوم * در دل او ياوه گرددشام و روم دل بدست آوركه در پهناى دل * مىشود گم اين سراى آب و گل تانه اين وحدت ز دست ما رود * هستى ما تا ابد همدم رود و هم او در سراسر خودى مى سرايد : ما كه از قيد وطن بيگانه ايم * چون نگاه نور دو چشميم و يكيم از حجاز و چين و ايرانيم ما * شبنم يك صبح خندانيم ما مست چشم ساقى بطحاستيم * در جهان مثل مى و ميناستيم امتيازات نسب را پاك سوخت * آتش او اين خس و خاشاك سوخت چون گل صدبرگ مارابويكيست * اوست جان اين نظام او يكيست