فرمان همايون قضا رأيت ما بود * جارى به زمين و فلك و ثابت و سيار چون بره بيچاره به چوپانش نه پيوست * از بيم به صحرا نه خسپيد و نه بنشست خرسى به شكار آمد و بازويش فروبست * با ناخن و دندان استخوانش همه بشكست شد بره ما طعمه آن خرس زبردست * افسوس از آن بره نوزاده سرمست فرياد از آن خرس كهنسال شكم‌خوار * امروز گرفترا غم و محنت و رنجيم در دا و فره باخته اندر شش و پنجيم * با ناله و افسوس درين دير سپنجيم چون زلف عروسان همه در چين و شكنجيم * همه سوخته كاشانه و هم باخته گنجيم مائيم كه در سوگ و طرب قافيه سنجيم * جغديم بويرانه هزاريم بكهزار افسوس كه اين مزرعه را آب گرفته * دهقان مصيبت‌زده را خواب گرفته خون دل ما رنگ مى ناب گرفته * از سوزش تب پيكرمان تاب گرفته