سياسى و اجتماعى آنان ، وظيفه آنان جاسوسى و خوش خدمتى براى بىگانه‌ها است ، منافقين در واقع مزدوران بىاراده‌ى هستند كه از خود اختيار ندارند ، از بىگانه‌ها پول مىگيرند و دستور شان را انجام مىدهند . بهانه جوى منافقين « وَ يُعَذِّبَ الْمُنافِقِينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُشْرِكاتِ الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً » منافقين مدينه نيز چنين بودند ، يك‌عده‌اى بودند كه در ظاهر كلمه مىخواندند ، در مسجد مىآمدند ، نماز مىخواندند و عبادت خدا را مىكردند ؛ ولى باطن شان سياه بود و هميشه عليه مسلمانان كار مىكردند ، آنان در اكثر جنگ‌ها شركت نمىكردند ، بهانه‌هاى دروغين براى خود مىبافتد ، وقتى نزد پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم مىآمدند ، مىگفتند : يا رسول الله ما نمىتوانيم در جنگ برويم ، هركدام براى خود بهانه مىتراشيدند ، يكى مىگفت : خانه‌اى من در خطر است ، ديگرى مىگفت : پسرم مريض است ، بعضىها مىگفتند : كشت و زارعت ما تلف مىشود ، هركدام يك بهانه را به وجود مىآوردند تا از شركت در جنگ معاف شوند ، در صلح حديبيه نيز منافقين با پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم نرفتند ؛ زيرا آنان گمان بد داشتند ، مىگفتند : مسلمانان در اين سفر فقط شمشير به همراه دارند ، مشركين مكه از امكانات جنگى زيادى برخورداراند ، وقتىكه مشركين ببينند كه مسلمانان سلاح ندارند ، بر آنان حمله مىكنند و همه را مىكشند ، آنان با مردم مىگفتند : از اين تعداد نفرىكه با پيغمبر رفته‌اند ، يك نفر هم به مدينه باز نمىگردد ، همه بدست مشركين كشته مىشوند ، مىخواستند روحيه ديگران را نيز خراب كنند .