در اين دنيا علاوه بر عبادت‌هايىكه بر دوش داريم وظايف اجتماعى را نيز بر عهده داريم ، ما هم نسبت به افراد و هم نسبت به اجتماع مسئوليت داريم ؛ منتهى از آخرت خود نيز غافل نباشيم ، حلال و حرام را بايد بشناسيم ، از دستورات خدا بايد درست استفاده كنيم و از حرام او بايد اجتناب كنيم ، ما براى دنيا و آخرت خلق شده‌ايم . مشكلات و مسئوليت دنيا را كسى نمىتواند ناديده بگيرد ، مثلًا يك وقت پسر انسان مريض مىشود ، مىخواهد او را به داكتر ببرد ، مشكلات در زندگى انسان زياد است ، نبايد نسبت به مشكلات زندگى كسى بىتفاوت باشد ، گاهى در خانه چيزى وجود ندارد ، خانم در فكر غذاى شب بچه‌ها است ، مىگويد : مرد ، براى شب چيزى نداريم كه بخوريم . مرد بىعرضه جلو تلويزيون نشسته راحت فلم نگاه مىكند . يا يك كتاب سرگرم كننده را كه هيچ فايده برايش ندارد مطالعه مىكند . يك‌وقت بچه از شدت مريضى مىخواهد بميرد ، مرد خانه از تنبلى دراز كشيده و اصلًا به فكر بچه نمىباشد ، نه انسان بايد در قبال خانواده احساس مسئوليت كند و هم در برابر اجتماع ، در ضمن آخرت را نيز از ياد نبرد . يك انسان با احساس و مسئوليت پذيرى هيچ‌وقت از زير بار مسئوليت شانه خالى نمىكند . ممكن است گاهى انسان غفلت كند ؛ ولى زود بايد متوجه شود ، زود از غفلت بيرون رود ، تداوم غفلت انسان را در دنيا خوار و ذليل مىسازد و آخرت انسان را تباه مىكند ، مسئوليت انسان در دنيا بسيار سنگين است ، هم مسئوليت مادى دارد و هم مسئوليت معنوى ، از نظر اسلام دين و دنيا هردو مثل شير و شكر است ، بايد باهم آميخته باشد . دين با دنيا ارتباط تنگاتنگ دارد و هيچ فاصله‌ى بين آن‌ها وجود ندارد ، مشروط به