قرآن مجيد در عين حال كه انسان را از خودستايى منع مىكند ، به‌كارهاى خوب نيز سفارش مىكند . خودستايى در احاديث نيز مذمت زياد شده است . انسان نبايد به كثرت عمل خود افتخار كند ، بايد عمل خود را به خدا بگذارد و از او اجر خود را بخواهد . بعضىها هستند كه به نماز خود ، به روزه خود ، به زيادى اعمال خود فخر و مباهات مىكنند . مثلًا ، من بسيار نماز خوانده‌ام ، خيلى روزه گرفته‌ام ، به فقرا خيلى كمك كرده‌ام ، خدمات من براى مردم بيش از حد توانم بوده است ، خدا قبول كند چندين مرتبه به مكه رفته‌ام ، مىخواهد عبادت‌هاى خود را به رخ مردم بكشد . به فرض اين‌كه انسان تمام آن‌ها را انجام داده باشد ، چه نيازى است كه آن را براى ديگران تعريف كند ؟ عبادت انسان براى مردم نيست كه يكى يكى به آنان توضيح دهد ؛ عبادت مخصوص خدا است و در آن بايد خلوص نيت داشته باشد ، عبادت خدا بايد خالصاً لوجه اللّه باشد ، كسىكه خدا را عبادت مىكند ، عمل خود را به خدا واگذارد ، خداوند جل جلاله نسبت به او از خودش داناتر است . انسان به جاى اين‌كه نسبت به عبادت خود فخر كند ، بايد از خدا تشكر كند ، خدا توفيق عبادت را براى او داده است ؛ اگر او توفيق عبادت را به بندگانش عنايت نكند ، كسى موفق به عبادت نمىشود ، اوست كه به حركات بندگانش آگاه است و اوست كه عبادت انسان را به فضل و كرمش قبول مىكند . روى گردانيدن از بذل و بخشش « أَ فَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّى » آيا مىبينى او كسىرا كه روى گردانيد ؟ از چه روى گردانيد ؟ ! يا از اسلام روى گردانيد و به آن ايمان نياورد ، يا اين‌كه از انفاق و بخشش روى گردان شد .