اگر انسان بتواند به‌قدر كفايت خود از ماديات دنيا استفاده كند و بقيه عمر خود را متوجه آخرت كند ، خيلى خوشبخت است . زندگى دنياى انسان موقتى است ، مهم زندگى آخرت است كه دائمى و ابدى است ، زندگى دنيا چند سال است ، بعد از چند سال انسان مىميرد ؛ اما زندگى آخرت نا محدود است ، لذا در دنيا بايد انسان به‌قدر همان ضرورت ظاهرى خود تلاش كند ، در بقيه عمر خود براى ابديت ( عبادت خدا و خدمت به مردم ) تلاش كند و توشه‌ى براى آن جمع نمايد . انسان نبايد زندگى هميشه‌گى خود را به‌خاطر زندگى زودگذر دنيا خراب كند . به عنوان مثال ، اگر يك ظرف غذا خورى انسان در جايى بيفتد ، كه بيرون آوردن آن ، چند برابر قيمتش هزينه بردارد ، معقول نيست كه آن هزينه گزاف را براى چيزىكه ارزش ندارد متحمل شود . سراى دنيا نيز چنين است ، خيلى زود مىگذرد ، نبايد وقت گران‌بهاى انسان بيشتر از حد ضرورت براى آن مصرف شود ، عمر انسان بايد براى آخرت بيشتر مصرف شود ، براى اين‌كه آخرت سراى جاويدانى است ؛ انسان براى ماديات دنيا همان مقدار تلاش كند كه او را كفابت مىكند ؛ زيرا عمر آخرت هميشه‌گى و پايان ناپذير است ، معلوم است كه عمر ابدى نياز به ذخيره بيشتر دارد ، انسان براى يك‌شب اگر يك قرص نان داشته باشد ، كافى است ؛ ولى براى يك‌سال يك قرص نان كفايت نمىكند ، بايد به همان اندازه نان و آذوقه ذخيره كند كه مطمئن شود براى يك‌سال او كفايت مىكند .