براى انبياء قدرت سياسى ، اقتصادى و اجتماعى عطاء نكرد ، تا آنان از قدرت و ثروت خودشان براى ترويج يكتاپرستى استفاده مىكردند ، خد بهتر مىداند ؟ ! انبياء عليهم السلام ، غالباً از جانب طبقه اشراف ، فيودال و شكم گُنده‌ها ، مورد استهزاء قرار مىگرفتند . دليل برخورد نادرست اشراف نيز همين بود كه انبياء ، اولًا ، فقير بودند ، ثانياً ، كسى را به‌عنوان آغا و مولا قبول نمىكردند . حرف انبياء اين بود كه هيچ‌كس از كسى ديگر برتر و بهتر نيست ، ملاك برترى و بهترى انسان‌ها از يك‌ديگر ، فقط تقواى آنان است . انبياء همه‌ى مردم را بندگان خدا مىدانستند و مسئوليت پول‌داران و سرمايه‌داران نسبت به اجتماع بيشتر از مردم فقير مىدانستند . انبياء مىگفتند : سرمايه داران بايد به جاى ظلم ، به جاى استثمار و استعمار ، بايد به فقراء كمك نمايند ، زكات بدهند . انبياء هرچند از طبقه فقير و كم بىضاعت بودند ؛ ولى غالب طبقه فقير نيز از انبياء دفاع نكردند ، نه تنها دفاع نكردند ؛ بلكه همواره توسط اشراف و سرمايه‌داران بر عليه انبياء استفاده مىشدند . پول‌داران به فقراء پول مىدادند تا انبياء را توهين و مسخره كنند ، به فقراء پول مىدادند ، تا انبياء را مورد اذيت و آزار قرار دهند . اصل كار به دست طبقه مَلأ بود . اشراف و شكم پرستان جامعه بودند كه مردم را بر ضد انبياء تحريك مىكردند . تمام حرف مشركين قريش در برابر آخرين پيغمبر الهى اين بود كه اگر پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم در تصميم خود موفق شود و از مكه بت‌ها را بردارد ، سرمايه‌هاى ما از بين مىرود ، اگر بت‌ها را بردارد ، مردم ديگر از راه‌هاى دور به مكه نمىآيند ، مسير