است . بشر امروز نيز خدا را قبول نمىكند ، عده‌اى در همين دوره به‌اصطلاح قرن نور ، هستند كه مىگويند ما خدايى را كه به چشم ديده نشود و به حواس پنج‌گانه قابل درك نباشد نمىپرستيم . بشر قرن بيست و يكم ، به تصادف قايل هستند ، آنان با اين‌كه عاقل هستند ، تصادف كور را مىپذيرند ؛ به عقل و منطق انسانى تسليم نمىشوند . آنان بدنبال معلول بدون علت هستند ، اين در حالى است كه نسبت به چيزهاى جزئى و پيش پا افتاده تصادف را نمىپذيرند ، مىگويند : همه از خود علت دارند . يعنى قانون عليت را در اجزاى كوچك‌تر كائنات قبول دارند ؛ ولى در اصل وجود كائنات كه مىرسند ، مىگويند : كائنات از روى تصادف به وجود آمده است . اگر پرسيده شود كه شما در اشياى ديگر تصادف را محال مىدانستيد ، چطور شد كه يك مرتبه ، در مورد كائنات آن را مىپذيريد ؟ ! مىگويند : راست گفتيد ؛ ولى در مورد كائنات تصادف بهتر از اين است كه علت آن را قبول كنيم . لجبازى و شهوت‌رانى ، تن پرورى و حيوانيت ، در قرن بيست و يكم بيشتر از هرزمان ديگر وجود دارد . حرف‌ها ، همان حرف‌هاى عصر جاهليت است ، منتهى با شيوه متفاوت آن‌را مطرح مىكنند . ما از رشد علمى ، پيشرفت صنعت و تكنالوژى در قرن بيست و يكم ، منكر نمىشويم ، علوم در اين قرن ترقى زياد نموده ، صنعت و تكنالوژى وسعت يافته است ، اماّ افكار جاهليت به همان اوج خود باقى است . اكنون با توجه به پيشرفت‌هاى علمى ، خصوصاً علوم تجربى ، بازهم در مورد كائنات تصادف قايل مىشوند ، هرگز حاضر نمىشوند كه به حقيقت تسليم شوند ، اين در حالى است كه قانون عليت را در مورد اجزاى كوچك كائنات قبول مىكنند ؛ اما در اصل كائنات قانون عليت را