دور باد آن روزىكه از ياد تو يك لحظه غفلت كنم ، يا يك دم آن را در ياد تو نباشم . من چنين روزى را نمىخواهم ، چنين روزى براى من هرگز گوا را نيست . واقعاً براى انسان‌هاى مؤمن جاى شرم‌سارى است كه حتى در نماز خواندن خود هم از ياد خدا غافل باشند . خداوند جل جلاله به حضرت موسى عليه السلام مىگويد : « وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي » « 1 » . نماز را براى ياد كردن من برپا دار ، نماز براى اين است كه بندگانم در ياد من باشد . مستأسفانه وقتى ما در نماز مىرويم ، در ياد خدا نيستيم . از تكبيرة الاحرام ، تا سلام نماز ، همه در فكر كارهاى روزمره خود هستيم . وقتى سلام نماز را مىدهيم ، مىفهميم كه ما در حال انجام نماز بوديم . نفس انسان ملكوتى است ، تنها به كسب ماديات آرام نمىشود ، انسان اگر هزاران سكه طلا هم داشته باشد ، اگر هزاران قصر رنگارنگ هم براى خود بخرد ، اگر ده‌ها فرزندان هم سالم داشته باشد ، اگر رئيس جمهور هم باشد و صد سال هم به رياست خود باقى بماند ، باز هم نفسش آرام نمىشود . ماديات غذاى ظاهرى بدن است ، غذاى باطنى كه نفس انسان توسط آن آرام مىگيرد . فقط يك چيز است . « أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » « 2 » دل آرام گيرد زياد خدا . هروقت انسان به ياد خدا باشد ، قلب او آرامش پيدا مىكند . بعضى اوقات انسان نشسته ؛ ولى يك مرتبه به ياد قيامت مىيافتد ، به خداى خود فكر مىكند و او را خالق و رازق خود مىداند ، همه چيز خود را از خدا مىداند . غير

--> ( 1 ) - طه / آيه 14 ( 2 ) - رعد / آيه 28