الشيخ محمد آصف المحسني
310
انوار هدايت (تفسير قرآن كريم) (فارسى)
عَدْنٍ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ » « 1 » مؤمنين در بهشتىكه نهرها از زير آن جارى است باقى مىمانند ، بهشت جاى بسيار عالى است ، اما بالاتر از بهشت ، رضوان الله است ، خداوند متعال جل جلاله رضوان خود را براى مؤمنين وعده مىدهد . غلبه بر هواى نفس انسانها اكثراً در جهاد اكبر شكست مىخورند ، در مقابله با هواهاى نفسانى ناكام مىشوند . عدهاى خاصى كه نفس خود را پخته كردهاند و در برابر خواستهاى نفسانى مغلوب نمىشوند ، آنان هستند كه جهاد اكبر را انجام مىدهند ، بدون اينكه شكست را قبول كنند . مىفرمايد : « وَ إِنْ قامَ بَيْنَ يدَىَّ فَكَأَنَّهُ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ ، لا أَرَى فى قَلْبِهِ شُغْلًا بِمَخْلُوقٍ » چون يكى از آنان در پيشگاه من به نماز و نياز مىايستد ، گويا بنيان محكم و استواريست كه هرگز نمىلرزد . در آنحال هيچگونه وابستگى و تعلقات قلبى نسبت به مخلوق به آنان نمىيابم . آنان درموقع عبادت جز خدا بهكسى فكر نمىكنند ، مثل اينكه يك ديوار محكم دور آنان كشيده شده كه غير از خدا كسى را نمىبينند و غرق در محبت خدا هستند ، نه صداى كسى را مىشنوند ، نه آرزوهايى در دل دارند ، غرق در راز و نياز با خدا هستند . آنانند بنيان مرصوص . آيا ما و شما اين چنين هستيم ؟ نمازهايى را كه ما مىخوانيم ، در واقع همه مرده است . وقتىكه نيت مىكنيم و مىگوييم « الله اكبر » تمام فكر ما طرف كار و شغلهاى ما متمركز مىشود ، از اول نماز ، تا آخر آن ، فكر ما به ماديات مشغول است ، همينكه
--> ( 1 ) - توبه / آيه 72