دارد و نه پرواى حرام را ، نه پرواى خوب را دارد و نه پرواى بد را ، هميشه در فكر هوس‌رانى ، در فكر جمع كردن مال و در فكر استثمار و استعمار و در فكر دنيا پرستى است . چون سگ درنده گوشت يافت نپرسد * كين شتر صالح يا خر دجال براى سگ درنده فرق نمىكند ، شتر حضرت صالح باشد يا خر دجال ، همه را به‌نام گوشت مىخورد . انسان دنيا پرست و ذليل نيز چنين است . هرچيزى كه به دستش بيافتد مىخورد ، هرچيزىكه از دهانش بيرون شود به مردم مىگويد . اماّ انسان خدا شناس و آخرت محور خود را كنترل مىكند . وقتى غيبت مردم گفته شود ، مىگويد : حرام است ، دهن خود را مىبندد . وقتىكه موضوع امر به معروف و نهى از منكر به ميان بيايد ، مثل بلبل سخن مىگويد و مردم را امر و نهى مىكند . اين كار در واقع مشكل است كه انسان هميشه خدا را بر خود حاضر و ناظر بداند و غرايز خود را كنترل نمايد . همان‌گونه كه در حديث شريف معراج ذكر شده است ، خيلى مشكل است كه انسان در روز هفتاد بار بميرد . يعنى درجايىكه غرايز بر انسان غلبه كند ، خشم و غضب تمام وجودش را فرا بگيرد ، خيلى مشكل است كه انسان خود را كنترل كندو نفس اماره خود را مهار كند . فرق صعود و سقوط راه رسيدن به مقام بالا و صعود كردن به سوى خدا خيلى سخت است ؛ ولى برعكس سقوط كردن و بيزارى جستن از خدا كار آسان است . شما دست خود را به